Hier kun je volgen wat ik allemaal meegemaakt heb.

Antilliaanse APK

ff stukje wandelen

Xmas tussen de palmbomen

Huisdieren

St. Maarten Nieuws

St. Maarten/St. Martin Part 2

St. Maarten/St. Martin Part 1

Antilliaanse APK
10 jan 2009: 

Ook hier hebben ze een soort APK, wat aan de Nederlandse kant inspection OK word genoemd en aan de Franse kant control techniek. Ik heb mijn Kia Sportage 4X4 no nameaan de Nederlandse kant gekocht en op de raam stond januari 2009. Dus op naar de garage voor de inspection OK, voordat ik naar Nederland ga.
We kwamen aan bij een verlaten Texaco tankstation en daar gingen we een klein gebouwtje binnen. Na een betaling van 21 Dollar, moesten we naar achteren rijden en daar zou iemand ons verder helpen. Eenmaal achter kregen we een handgebaar dat we door een garage moesten rijden. Na een meter moesten we al stoppen en werd er een metalen plaat voor de auto gezet. Daar moest ik de lampen aan doen, groot licht aan en uit zetten, ruitenwisser aan en uit zetten. Toen de plaat weg ging, reden we een stukje door en werd de achterlichten gecontroleerd, de knipperlichten, remlichten en de lampjes van de nummerbord. Toen mochten we tot het einden rijden en daar moest de handrem erop en gas geven. Ook werd er een seconden onder de motorkap gekeken. Er was 1 remlicht kapot en de lampjes van de nummerplaat deden het niet, dus afgekeurd. Deze moesten eerst vervangen worden en daarna konden we terug komen.

Dus op naar de winkel, voor auto onderdelen.
Daar werden we meteen geholpen en gekeken welke lampjes we nodig hadden. dit werd ook meteen erin gezet. Voor dit alles moesten we 3 Dollar betalen. De lampjes van de nummerplaat werkte nog steeds niet, dus moesten we een echte garage opzoeken. Die kwamen we onderweg tegen en we werden meteen geholpen. Helaas was er in de garage geen ruimte, ze hadden teveel sloopauto's daar staan. Dus werd onze auto op de weg, naast de garage gemaakt. Het rook daar behoorlijk naar honden poep! Nadat de bumper los hing, gingen ze verder met de kabels goed te hangen. Na een uur had hij die goed zitten, maar de lampjes deden het nog steeds niet. Toen kwam er een andere man, die mij begroet..waar we de vuisten tegen elkaar doen. (de begroeting hier). Hij ging de bedrading controleren, want daar zat de fout. Na een paar uur, kwam hij er achter dat de fout in het laatste stuk zat, na de plug. Dit kreeg hij niet opgelost, dus heeft de een nieuwe bedrading gemaakt en de plug ontweken, zodoende werkt het nu wel. Het is niet echt professioneel gemaakt, maar na een betaling van 30 Dollar, ik kon wel terug naar de inspection OK garage.

Toen we daar weer aankwamen, hoefde we niet meer naar achteren, maar werden we voor de garage geholpen. Nu werd de auto goedgekeurd en ik moest weer het kantoor binnen. Daar moest ik weer betalen (10 Dollar), omdat de auto eerst was afgekeurd.
Na al het papierwerk, waren de raamstickers op. Over 3 weken terug komen, zeiden ze.

Omdat Sarah haar rijbewijs ook heeft, hebben we haar naam bij de verzekering gezet. Een auto verzekering kost hier 200 Dollar per jaar, Franse gedeelte 1000 Euro per jaar. Ik moet met mijn verzekering alleen geen ongeluk krijgen, want ze betalen bijna niks uit. Op het kantoor van de verzekering, werden we meteen geholpen. Sarah is een nieuwe rijdster en dat scheelde wel wat in de kosten, zeiden ze tegen ons. Na enkele handtekeningen, moest ze 24 Dollar betalen.

Het is dus geen duur dagje geweest.


ff stukje wandelen
27 dec 2008: 

Vorige maand was mijn eerste wandelzondag. Dit willen we voortaan regelmatig doen, ik en mijn Franse overbuurman. We hadden met elkaar afgesproken dat we deze eerste keer rustig begonnen en maar een paar uur zouden lopen. Mijn overbuurman en ik wonen onder aan een berg, Anse Marcel, dus we liepen berg op, over de harde weg totdat die ophield.
Mijn vorige buurman's hond, Saba, liep met ons mee. Daar zagen we een houten hekje en sprongen er overheen. We kwamen in een bergachtig weiland, waar koeien liepen. Je kon makkelijk lopen en soms moest je over kleine rotsen heen. We kwamen bij een grotere rots en gingen daar over en kwamen bij een ander hek en sprongen ook daar overheen. Daar kwamen we in een ander weiland, met meer koeien en één ezel. We liepen verder totdat we een soort poort zagen. De ezel zag Saba en liep erheen. Saba had schrik en rende weg. Wij kropen onder de poort door en liepen over een slecht zandpad, wat door veel regenwater vervormd was. Over dat pad liepen we door en gingen langzaam bergaf en kwamen uit bij het volgende dorpje, Grand Case.
Daar liepen we over de harde weg, richting de zee. Eenmaal aangekomen gingen we over de rotsen aan het strand terug naar Anse Marcel. We kregen onderweg wat zeewater tegen ons aan, maar dat gaf verfrissing.
Soms kwamen we aan bij een grof kiezel strand en daar lag het vol met troep en ook mooie grote schelpen. M'n overbuurman nam die schelpen mee in zijn rugzak. Toen gingen we door over de rotsen te lopen.
Totdat we aankwamen op een punt waar geen rotsen meer waren, maar ruwe zee en harde golven. Dus gingen we de berg omhoog klimmen en dat ging best aardig. Het was goed zoeken waar je je voet neerzet en je handen moeten een houvast hebben. Eenmaal boven liepen we over een berg, met veel prikkende bosjes en cactussen. Ook lagen er veel stenen waar gras of bosjes overheen gegroeid zijn, dus makkelijk lopen was het niet.
Daarom gingen kijken waar de rotsen weer begonnen op het strand, zodat we daarover weer verder konden. Dus gingen we iets verder op de berg omlaag klimmen en dat was moeilijker dan omhoog. Vooral omdat de stenen meer los zaten. De laatste meter heb ik mijn voet op de verkeerde steen gezet en ben naar ondere geschoven. Niet gewond, alleen een paar schaafwondjes. Eenmaal op het strandje, konden we weer verder over de rotsen. Totdat we weer uitkwamen op een punt, waar de rotsen ophielde. Deze keer probeerde mijn overbuurman om door het water te gaan, maar de golven waren te groot en hij had moeite om te blijven staan. Daar heeft een golf zijn zonnebril gejat. Dus moesten we weer berg beklimmen, maar gelukkig hing hier een touw en dat maakte de klim een stuk makkelijker. Deze berg was meer begroeid en dus moesten we eerst meer klimmen, voordat we op een iets makkelijker pad kwamen. Helaas waren hier ook al de prik bosjes, maar deze keer hadden we enkele stukken hout gevonden en konden zo een veilig pad zoeken.
Toen zagen we een klein zandstrandje en daar kwam deze berg op uit.
Ook zagen we dat het Anse Marcel strand het volgende strand was. Op het kleine strandje waren enkele mannen met een klein bootje. We vroegen of ze ons op het volgende strand konden afzetten, want we waren bekaf. Dat vonden de mannen geen probleem en we zwommen naar het bootje. Eenmaal op het bootje zagen we dat één v/d mannen ook een verre buurman was. Hij woond in het zelfde resort als wij. Hij vaarde naar de kleine haven, wat naast ons resort ligt. Daar konden we makkelijk uitstappen en vanuit daar zijn we terug gelopen. Eenmaal thuis aangekomen was ik blij om wat water te kunnen drinken (uiteraard had ik ook voor onderweg meegenomen) en daarna meteen te douche en even te slapen. Het rustig aan beginnen was niet gelukt.


Xmas tussen de palmbomen
26 dec 2008: 

Sinterklaas is vertrokken, al weet ik niet of hij dit eiland wel gevonden heeft. In alle grote supermarkten lagen wel wat snoepgoed en dat ligt er nu nog. Wij hebben de Franse buurman op de raam laten bonken, voor Yohan. Al moesten we eerst uitleggen wie Sinterklaas en zwarte piet is en wat het inhoud. Maargoed, Yohan was goed geschrokken en helemaal blij, met wat zwarte piet gebracht heeft.
De kerst wordt hier groot (Amerikaans) gevierd en hier hebben ze maar 1 kerstdag. Dus vrijdag 26ste is een gewone werkdag. Straten hangen hier vol met verlichting en al het dure eten ligt klaar in de winkels. De kerstbomen komen uit Canada en de goedkoopste kost 50 Dollar/Euro p.st.
Ook wij deden mee aan de kerst gekte en de raamstickers werden uit de kast gehaald. De kleine kerstboomkaarsjes kwamen tevoorschijn en er werd tegen me gezegd, dat ik die niet mocht aansteken. juist, waar is de logica?! Toen kwamen we bij de kerstboom, want daar hadden we geen ruimte voor. Dus besloten we geen boom te halen en werden de kerstballen op andere plaatsen neergezet/gehangen. Bij een sollicitatie gesprek in de Costuless groothandel, kwam ik een mini kerstboom met lampjes tegen voor 7 Dollar. Ik dacht dat moet passen en idd die stond ook erg leuk op de bar. De lampjes hebben het gedaan t/m donderdag avond!
We waren uitgenodigd voor een kerstdiner bij een vriendin van Sarah. Die wonen in een villa op Pic paradijs en dat is het hoogste punt van St. Maarten, dus je had daar een prachtig uitzicht. De onderbuurman was ook uitgenodigd en met z'n alle begonnen we aan het eten.
We kregen stukjes brood met plakjes droge worst en kaas met een soort kaviaar erop. Ik kreeg een punch, wat ik normaal wel lekker vind. Maar deze punch was gemixt met wodka, rum en limoen. Dat was iets te sterk voor mij. Daarna ben ik aan de witte wijn gegaan, totdat ik een borrel moest proeven. Het was een soort rum met appel smaak. Ik was blij toen ik die op had en helaas werd die daarna meteen bijgevuld, maar die heb ik laten staan. Qua eten kwam er daarna koude reuze garnalen en zee slakken. Ook kwamen ze aan met gebakken appel, met jam erop en een lekkere Franse eendenlever paté (waar ik naam van kwijt ben). Het warme avondmaal was grote gecastreerde kip, met gebakken kastanjes en gebakken schorseneren. Allemaal erg lekker, vooral als je het kan blussen met een wijntje. Als dessert hadden we vanillesaus met gekloppen eiwit en wij hadden een bush (waarschijnlijk verkeerd geschreven) meegenomen. Dat is een handgemaakte ijsstaaf verkrijgbaar in alle smaken en kleuren, met veel chocolade kerst decoratie erop, wat een Franse kerst traditie is.
Het was een hele lekkere en leuke avond.
En van de kerst"man" heb ik ook iets gekregen (zie foto). Nee, niet de zonnebril

no name

 

 

 

 


Huisdieren
5 dec 2008: 

In het begin hadden we een witte poes genaamd Bikini en een vis genaamd Taco. De mevrouw v/d schoenen winkel had een doos gevonden op de parkeerplaats, met verschillende jonge poezen/katten erin. Sarah was aan het winkelen vlakbij de parkeerplaats. Ze vertelde Sarah wat ze had gevonden en liet de kitten zien. Uiteraard was Sarah meteen verkocht, toen ze het witte poesje zag. Deze mocht ze meteen meenemen naar huis. Het was een gezond poesje, op een gebroken staart na. Bikini is 100% wit
Buiten volgde een oudere kat ons overal waar we heen gingen. Hij kwam bij ons liggen bij het zwembad en begon meteen te knuffelen. Deze wilde we niet naar binnen laten, want we hadden al Bikini. Maar hij was erg lief en zag er hongerig uit. Dus heb ik hem buiten eten gegeven en Elvis genoemd. Totdat er een orkaan langs kwam. Ik vond het te zielig en gevaarlijk en sindsdien slaapt/eet Elvis ook binnen. Helaas is de vis Taco overleden, may he rest in peace... amen.
Een paar weken geleden ging de bovenbuurman bij zijn vriendin wonen op een ander eiland. Hij verzorgde nogal wat katers/ poezen die hier rondliepen. Hij heeft er 3 meegenomen en de rest liep hier ergens rond. Enzo stonden er ineens enkele katers/ poezen voor onze deur te zeuren om eten. Eén ervan was heel mooi en jong. Het was een Britse langharige en die hebben we inhuis gehaald en Channel genoemd. Ik wilde haar Fredtisia noemen, maar daar was niemand mee eens....raar :-s
We zeiden tegen elkaar.....that's it, no more :cat: !
Totdat we het broertje of broer van Channel zagen en die werd aangevallen door een grote zwarte kat. De haren vlogen in het rond en de kleine had geen schijn van kans. Ik vloog naar buiten om die zwarte kat weg te jagen en heb de kleine naar binnen genomen. Het arme beestje zat helemaal te trillen en was op verschillende plaatsen licht gewond. Deze heb ik Fred genoemd :-d .
Nu na een paar weken, gaat het al een stuk beter met de katers en poezen. Voor Fred hebben we iemand gevonden, dus die heeft binnenkort een ander thuis.
We zeggen nu tegen elkaar....that's it, no more :cat: !
Wel is duidelijk: Bikini = de wildste. Elvis = de knuffelbeer. Channel = de bitch en Fred = Garfield.


St. Maarten Nieuws
2 dec 2008:

Ik weet niet wat jullie op het Nederlandse nieuws te zien krijgen van de gebeurtenissen op St. Maarten?
In november gingen een groepje Franse jongeren op stap aan de NL kant. Bij de pin automaat kwamen er 3 mannen met een mes en ze wilde het geld. Dit werd niet meteen gegeven en na wat worstelen werd er één neergestoken. De mannen grepen naar het geld en gingen er vandoor. Het slachtoffer is Victor Vannier en is 21 jaar. Hij stierf kort daarop. Het rare van het verhaal is: naast het gebouw van de pin automaat stond een medewerker v/d beveiliging, met hond en die deed niks.
Dit tragisch ongeval heeft een woede aanval gewekt bij de bevolking op St. Maarten en St. Martin. Duizenden mensen van beide kanten gingen de straten op en liepen een mars voor Victor. Er werden toespraken gehouden over de matige bescherming van de politie op het eiland, over de schaamte van DE naam : St. Maarten, the friendly island.
Kranten stonden vol, over de onveiligheid en het verkeerd of niet optreden van de politie. Iemand schreef, als de politie ons niet beschermt, dan kunnen we beter zelf pistolen gaan kopen.
De NL politie trekt zich hier niks van aan. Ook de Franse politie trok zich eerst hier niets van aan, totdat er enkele agenten gewond raakte bij een autocontrole. Ze hebben de agent enkele meter meegesleurd en daarna is meteen het leger ingezet. Ze hebben ook de daders v/d moord op Victor gepakt. Het waren 2 Antilliaanse en 1 uit USA en die laatste was 14 jaar en heeft met het mes gestoken.
Tot nu toe word aan de Franse kant het meeste winkels beroofd en aan de NL het meest vermoord (10 tot nu toe).
De Franse politie is nu wekelijks in de krant met....kijk eens wat we nu weer voor goeds hebben gedaan.
St. Maarten the "friendly" island.


St. Maarten/St. Martin Part 2
2 dec 2008: 

Voor degene die het nog niet weten: St. Maarten = Nederlandse antillen v/d bovenwindse eilanden en St. Martin = Franse provincie. Het is een groot verschil tussen St. Maarten en St. Martin. Aan de NL kant praten ze bijna geen Nederlands, maar Engels. Wel zijn alle papieren in het Nederlands. Je kan daar betalen met Dollar en NAf (Nederlands Antilliaanse Gulden) Je kan uiteraard ook betalen met Euro, maar dat wordt niet verrekend, dus ben je duurder uit. Het Franse gedeelte is dus gewoon een provincie van Frankrijk en word er met de Euro betaald. Uiteraard gaat iedereen naar de andere kant, want daar kan je met Dollars betalen en dan ben je toch iets goedkoper uit. Dit merken ze behoorlijk aan de Franse kant en daarom staan er zoveel winkels leeg. Bij de winkels die nu overblijven staat op het raam Euro = Dollar, om de klanten toch te houden.
ALLES gaat hier erg traag (relaxed noemen ze dat hier). De Franse kant is DE topper, want die hebben tussen de middag een paar uur pauze.....dat kan 2-3 of 4 uur zijn.
Het uitgaansleven is het drukst aan de NL kant, waar de casino's, nachtclubs en leukste cafés zijn. In Philipsburg komen 3 cruiseschepen per week aan en dat wordt verdubbeld in het hoogseizoen. Dat zijn niet de rijkere toeristen, want een cruisetocht kost maar 300 Dollar p.p. De rijkere toeristen komen met de jacht op vakantie en de grootste jachten komen ook aan bij de NL haven. Ze moeten dan eerst door een brug en om die open te maken, moeten ze eerst enkele duizenden Dollars betalen. Door de nu geldcrisis in de wereld, gaan veel jachten naar de Franse haven, want daar is geen brug en is het dus gratis.
Aan de Franse kant wordt de weg en het groen netjes bijgehouden. Dit wordt gedaan door een organisatie die probleem jongeren te werk zet. Hier kunnen ze nog iets van leren aan de NL kant. Ik ben erg blij dat ik een 4x4 jeep heb, want aan de NL kant is de weg verschrikkelijk slecht.
Het stikt hier v/d supermarkten. Je hebt enkele grote en veel kleinere. Aan de Franse kant is één grote genaamd Match. Goede supermarkt voor de gewone mens, maar van klantvriendelijkheid hebben ze nog nooit van gehoord. Aan de NL kant zitten 2 hele grote, genaamd Grand marché en Costuless. Grand Marché heeft 3 winkels, een buurtwinkeltje aan de jachthaven, een massa winkel op de grens en een parade paartje in Philipsburg. De massa winkel is verschrikkelijk rommelig, maar verkoopt top dankzij de jachten die er inkopen. Costuless is een groothandel en heeft veel etenswaren uit USA en een beetje uit NL en Frankrijk. De middel supermarkten, zien er beter uit. Sunny foodmarket en Freschmarket zijn een soort Em-Té, zonder de klantvriendelijkheid. Je kan in de meeste supermarkten aan de NL kant veel NL etenswaren kopen. Helaas staan die bij velen op de verkeerde plaats, dit omdat ze niet weten wat het is. B.v. Chocolade pasta bij de melk, chocolade vlokken bij de bak artikelen, saus voor op de rijst tussen de pakken soep etc. Maargoed dit kan ik gaan oplossen en daar ben ik momenteel mee aan het onderhandelen. Dat gaat niet erg snel, maar ja...wat gaat hier wel snel.
wordt vervolgd....


St. Maarten/St. Martin Part 1
2 dec 2008: 

Het eerste wat je merkt, als je op St. Maarten komt is de klap die je krijgt van de warmte. Brillen slaan aan en het zweet weet niet hoe vlug het uit je lichaam moet gaan. We werden met de "langste" route (op een klein eiland) naar huis gebracht. Langs kapotte vakantie huizen, dankzij orkaan Louise 4 jaar geleden. Langs enorme bouwwerken, waar ze een geheel dorp uit de grond knallen, incl. haven. En dan kom je na wat bochten op bergen in het Franse gedeelte, waar het allemaal wat rustiger is. Geen mega bouwwerken en veel leeg staande winkels en huizen. Wij moesten helemaal achteraan zijn aan de Franse kant. Daar gingen we ineens een grote berg op en af en daar lag het ressort waar mijn nieuwe woning is. Het lag langs een riviertje en op het resort zijn 3 verschillende zwembaden. Naast het ressort was een hotel, wat pas in november op gaat en daarna een hotel in aanbouw (8 december open). Het strand lag letterlijk om de hoek en is klein, maar heel fijn....wit strand en heldere blauwe zee!!
De mensen hier op het ressort, zijn bijna allemaal Franse en iedereen zegt bonjour tegen me....erg vriendelijk dus en dat ben ik niet gewoon van Franse mensen.
Tot zoverre mijn eerste ervaring.

 

© Paul Beekmans en Robbert van Corven